Του Μάριου Δημόπουλου, Διατροφολόγος – Συγγραφέας

(Το κειμενο που ακολουθεί είναι ένα μικρό απόσπασμα από το σεμινάριο του διατροφολόγου-συγγραφέα Μάριου Δημόπουλου με θέμα «Iπποκρατική θεραπευτική. Μυστικά υγείας και μακροζωίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα» που θα πραγματοποιηθεί στις 10 Οκτώβριου.)

Η φιλοσοφία της υγείας και της θεραπευτικής στην αρχαία Ελλάδα

Τον 5ο αιώνα π.Χ. εμφανίζεται η σημαντικότερη προσωπικότητα της ιστορίας της ανθρωπότητας, ο Ιπποκράτης, ο «πατέρας» της ιατρικής. Αρκεί να αναφέρουμε ότι ο Ιπποκράτης, στερούμενος μικροσκοπίου, διατύπωσε την θεωρία περί υπάρξεως μικροβίων 2.000 έτη προ του Παστέρ, όπως απέδειξε στο διεθνές συνέδριο «Ιστορία της Ιατρικής» ο ιατροφιλόσοφος Σ. Ζερβός. Πώς άραγε γνώριζε να πραγματοποιεί κρανιοτομές, παρακεντήσεις θώρακος, να κατασκευάζει μηχανήματα για ανατάξεις δύσκολων εξαρθρωμάτων και καταγμάτων κ.λπ.; Ασφαλώς αυτά και πολλά άλλα τα διδάχθηκε στα Ασκληπιεία. Γιατί παραπέμπει σ’ άλλους γιατρούς στον όρκο του για «τομή» σε περίπτωση ουρολιθιάσεως; [ου τεμέω δε ουδέ μην λιθιώντας, εκχωρήσω δε εργάτησιν ανδράσι πρήξιος τήσδε]. Ποιοι είναι οι άλλοι γιατροί, στους οποίους παραπέμπει και γιατί τους αγνοούμε; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ο Harvey  ως ο ανακαλύψας την κυκλοφορία του αίματος, όταν την γνώριζαν ο Ιπποκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και Γαληνός, ο οποίος μάλιστα περιγράφει ορθότερα το κυκλοφορικό σύστημα του αίματος από τον Άγγλο Harvey;

Επανερχόμενοι όμως στο θέμα μας, τον Ιπποκράτη, θα τον εξετάσουμε ως φυσικοπαθητικό και ολιστικό ιατρό, ως συνεχιστή της επιστήμης των Ασκληπιάδων. Η σύγκρουσή του με τους Ασκληπιάδες οφείλεται κατά την γνώμη μας στην αφιεροποίηση της ιατρικής, την οποία πραγματοποίησε ο Ιπποκράτης, και όχι στα δήθεν συγκρουόμενα συμφέροντα των ιεροθεραπευτών. Οι ιερείς των Ασκληπιείων είχαν παρατηρήσει ότι η πίστη βοηθά στην ίαση ασθενειών ανιάτων, που η ιατρική επιστήμη ακόμη και σήμερα αδυνατεί να θεραπεύσει. Ούτε είναι ορθός ο ισχυρισμός ότι ο Ιπποκράτης απάλλαξε την ιατρική από τους τσαρλατανισμούς και τις μαγγανείες των ιεροθεραπευτών. Τουναντίον ο Ιπποκράτης μυημένος στην ιατρική των Ασκληπιείων συνέχισε και επεξέτεινε και με δικές του παρατηρήσεις και ανακαλύψεις την μακρόχρονη ιατρική παράδοση των Ασκληπιείων. Γι’ αυτό και εφήρμοζε τις ίδιες θεραπευτικές μεθόδους με τους προκατόχους του δίαιτα, γυμναστική, κινησιοθεραπεία, λουτροθεραπεία κ.λπ. Ήταν δηλαδή ένας φυσικός ιατρός.

Ο καθηγητής Φωτεινός γράφει για τον μέγα ιατρό: «Εσπούδασε ο Ιπποκράτης μετά προσοχής τον ανθρώπινον οργανισμόν, ηρεύνησε συγκριτικώς την φύσιν αυτού, παρηκολούθησε και εμιμήθη αυτήν επιμελώς, αναπαρήγαγε ταύτην δια του πειράματος και μετεχειρίσθη την φύσιν ως σοφόν οδηγόν και απαράβλητον διδάσκαλο, δογματίσας αιώνιαν αλήθειαν, Φύσιν νόσων ιατρός». Τα αποφθέγματά του «φύσις νόσων ιατρός», «κάλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν», «η τροφή είναι το φάρμακό σου» αποτελούν το ευαγγέλιο της Φυσικής Προληπτικής Ιατρικής και της Naturopathy και αφόβως δυνάμεθα να χαρακτηρίσουμε τον Ιπποκράτη ως φυσικοπαθητικό.

 

homeopathy-sore-throat1

 

Ήταν γνωστή η ομοιοπαθητική στην αρχαία Ελλάδα;

Αλλά θα εκπλαγείτε αν μάθετε ότι μια άλλη σχολή της εναλλακτικής ιατρικής, που είναι ιδιαίτερα της μόδας τελευταία, η ομοιοπαθητική, γεννήθηκε στην κλασσική αρχαιότητα. Έχετε όμως ακούσει ότι ιδρυτής της ομοιοπαθητικής υπήρξε ο Χάνεμαν. Κι όμως σε κάποια πρωτόλεια μορφή η ομοιοπαθητική μέθοδος εφαρμοζόταν και στην αρχαιότητα.

Ο Ιπποκράτης μαθήτευσε κοντά στον Ηρόδικο, έναν από τους σημαντικότερους φυσιοθεραπευτές της εποχής, ο οποίος μάλιστα ανακάλυψε και εφάρμοσε την ομοιοπαθητική μέθοδο.

Δίδασκε δηλαδή ότι «ο πόνος θεραπεύεται με τον πόνο». Ο Ιπποκράτης όμως εφάρμοσε επιστημονικότερα την ομοιοπαθητική μέθοδο. Υποστήριζε λοιπόν ο Ιπποκράτης ότι η ασθένεια προκαλείται από τα όμοια και με τα όμοια ως ιάματα ο ασθενής υγιαίνει («Περί τόπων των κατά άνθρωπον» 42). Χαρακτηριστική είναι η άποψή του, ότι πρέπει να βοηθάμε την ευκοιλιότητα και όχι να την καταπολεμάμε. Αυτό αποτελεί μια ομοιοπαθητική άποψη αλλά και δόγμα της Naturopathy, η οποία πρεσβεύει ότι ο οργανισμός εκείνη την στιγμή αποβάλλει δηλητήρια και η ενέργεια αυτή αποτελεί φυσική αντίδρασή του, υπαγορευμένη από τον Φυσικό Νόμο για την αυτοΐασή του. Το να ερχόμαστε με φάρμακα να καταπολεμάμε την φυσική αυτή αντίδραση, αποτελεί άγνοια φυσικών νόμων. Πολλοί έχουν όμως ασελγήσει πάνω στο κείμενο του Ιπποκράτη «Περί τόπων των κατά άνθρωπον», και οι μεν κλασσικοί  ιατροί υποστηρίζουν ότι ο Ιπποκράτης ήταν αλληλοπαθητικός ιατρός, οι δε ομοιοπαθητικοί ότι ήταν ομοιοπαθητικός.

Πράγματι ο Ιπποκράτης υποστηρίζει στο συγκεκριμένο κείμενο αλλά και σε άλλα έργα του την αλληλοπαθητική μέθοδο. Επί παραδείγματι στο «Περί Φυσών» (κεφ. 1) αναφέρει: «Εάν γνωρίζουμε την αιτία της νόσου, είμαστε σε θέση να χορηγήσουμε στο σώμα αυτά τα οποία του είναι χρήσιμα, ξεκινώντας από τα αντίθετα, προκειμένου να αντιταχθούμε στη νόσο. Αυτή η ιατρική είναι στην πραγματικότητα η πλέον κοντινή στην φύση. Για παράδειγμα η πείνα αποτελεί μια από τις ασθένειες, και τούτο διότι ό,τι τυχόν θλίβει τον άνθρωπο, λαμβάνει ακριβώς το όνομα κάποιας ασθένειας. Ποιο είναι επομένως το αντίδοτο στην πείνα; Αυτό βεβαίως το οποίο την καταργεί. Όμως αυτό το οποίο την καταργεί είναι η τροφή. Με τη βοήθεια αυτού επομένως του φαρμάκου είναι δυνατόν να θεραπεύσουμε αυτή την ασθένεια. Άλλα παραδείγματα: Το ποτό καταργεί τη δίψα ή ακόμα η πληθώρα θεραπεύεται με την κενότητα, η κενότητα με την πληθώρα, η άσκηση με την ανάπαυση, η ανάπαυση με την άσκηση. Με δύο λόγια τα αντίθετα είναι τα αντίδοτα των αντιθέτων τους».

Ομοίως και στους «Αφορισμούς» (ΙΙ, 22) επαναλαμβάνει τα ίδια: «Από πλησμονής οκόσα αν ανοσήματα γένηται, κένωσις ιήται, και οκόσα από κενώσιος, πλησμονή, και των άλλων η υπεναντίωσις» (=Αρρώστιες που τις προκαλεί η πλησμονή, τις θεραπεύει η κένωση, αυτές πάλι που τις προκαλεί η κένωση τις θεραπεύει η πλησμονή, γενικά η θεραπεία γίνεται με τα αντίθετα). Σε άλλα όμως σημεία του έργου του συνιστά την ομοιοπαθητική μέθοδο. Τι γίνεται λοιπόν εδώ; Αντιφάσκει; Καθόλου. Ο Ιπποκράτης δεν σκέπτεται ότι η αλληλοπαθητική και η ομοιοπαθητική μέθοδος αποκλείουν η μία την άλλη. Αν πρόσεχαν καλύτερα οι αντιμαχούντες πλευρές το προαναφερθέν σύγγραμμα του Ιπποκράτη, θα έβλεπαν ότι υποστήριζε πως «αμφοτέροισι τοίσιν υπεναντίοισι τρόποις υγιής γίνεται», δηλαδή ότι και με τους δύο  τρόπους – και με την αλληλοπαθητική και με την ομοιοπαθητική μέθοδο – αποκαθίσταται η υγεία. Αυτό αποδεικνύει ότι στο αρχαιοελληνικό πνεύμα δεν χωρεί ο φανατισμός και ο δογματισμός. Η φύση της θεραπείας εξαρτάται από τη φύση της αιτίας της ασθενείας. Αυτό που είναι βέβαιο, είναι πως η ομοιοπαθητική μέθοδος θεραπείας ήταν ευρέως διαδεδομένη και δημοφιλής κατά τον 5ο π.Χ. αι., για να μπορεί να λέει ο Σοφοκλής πως οι ιατροί «εκκενώνουν την πικρή χολή με την βοήθεια ενός πικρού κλύσματος» (Fr. 854 – Πλουτάρχου, «Περί ησυχίας ψυχής», κεφ. 7, 468b).

Πρόληψη και αντιμετώπιση των ασθενειών με διατροφή και αλλαγή του τρόπου ζωής

Ο Ιπποκράτης, συνεχίζοντας το έργο των Ασκληπιάδων και Πυθαγορείων, θεωρεί τη διατροφή ως το ωραιότερο όπλο καταπολεμήσεως των νόσων. Γι’ αυτό και επενέβαινε στον τρόπο ζωής του ασθενούς και στη δίαιτά του, κάτι που έκαναν και στα Ασκληπιεία. Φαίνεται ότι είχε επηρεασθεί από τον δάσκαλό του Ηρόδικο, ο οποίος θεωρούσε ότι οι ασθένειες προκαλούνται εξ αιτίας «κακής διαίτης» (με τον όρο δίαιτα δεν εννοούσε μόνο τη διατροφή αλλά ολόκληρο τον τρόπο ζωής του). Ο άνθρωπος παραμένει υγιής, αν κινείται, τρώει και πίνει ανάλογα με τη δυναμικότητα και την ιδιοσυγκρασία του. Ο Ιπποκράτης έγραψε τρία βιβλία επ’ αυτού του θέματος: «Περί Διαίτης», «Περί Τροφής», «Περί Υγιεινής και ασκήσεων». Βασικό του πιστεύω είναι ότι όποιος ζει σωστά, δεν αρρωσταίνει. Στο «Περί Αρχαίας Ιατρικής» (622, 14) γράφει: «Επεί τούτο γε μοι δοκεί αναγκαίον είναι ιητρώ περί φύσιος ειδέναι κοι πάνυ σπουδάσαι ως είσεται είπερ τι μέλλει των δεόντων ποιήσειν, ό,τι τε έστιν άνθρωπος προς τα εσθιόμενά τε και πινόμενα και ό,τι προς τα άλλα επιτηδεύμα-τα, και ό,τι αφ’ εκάστου εκάστω συμβήσεται» (=Τούτο πράγματι θεωρώ αναγκαίο για κάθε ιατρό, την τέλεια γνώση της ανθρώπινης φύσης, τη σπουδή αυτής, αν πρόκειται στο μέλλον να υποδεικνύει τι πρέπει να γίνει προς τη νοσηλεία, να μαθαίνει τι είναι ο άνθρωπος και ποιες σχέσεις έχει προς τις τροφές, τα στερεά, τα υγρά, και τον εν γένει τρόπο ζωής και ποια επίδραση ασκεί το καθένα σε κάθε άνθρωπο). Για να καταλήξει ότι «ο κύριος σκοπός της ιατρικής είναι να μάθει τον άνθρωπο πώς να τρέφεται, αφού η τροφή είναι το φάρμακό μας» («Περί Αρχαίης Ιατρικής» 578, 3).

dreamstime_m_31887625

Ανακοίνωση

Ένα νέο σεμινάριο του περιοδικού «Iχώρ» που θα πραγματοποιείται κάθε Δευτέρα 7-9, με πρώτο μάθημα τη δευτέρα 10 Οκτωβρίου. Διδάσκει ο γνωστός διατροφολόγος και συγγραφέας Μάριος Δημόπουλος και θέμα του σεμιναρίου είναι η «ιπποκρατική θεραπευτική. Μυστικά υγείας και μακροζωίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα».

Στο σεμινάριο αυτό, ο γνωστός διατροφολόγος Μάριος Δημόπουλος, συγγραφέας πολλών βιβλίων για θέματα διατροφής και φυσικής θεραπευτικής, θα παρουσιάσει τη φιλοσοφία της υγείας στην αρχαία ελληνική ιατρική σε σύγκριση με τα παραδοσιακά ιατρικά συστήματα άλλων αρχαίων λαών (παραδοσιακή κινεζική ιατρική, παραδοσιακή ινδική ιατρική) καθώς και τη φιλοσοφία υγείας της Naturopathy (Φυσικής Ιατρικής), που στην ουσία είναι αναβίωση των αρχαίων θεραπευτικών συστημάτων σε συνδυασμό με ό, τι καινούργιες ανακαλύψεις έχουν υπάρξει στον χώρο της βιοχημείας, της βιολογίας και της διατροφικής ιατρικής. Θα πληροφορηθείτε για το ποια είναι η ιδανική διατροφή του ανθρώπου, ποια διατροφή, διατροφικά συμπληρώματα, υπερτροφές και βότανα μπορείτε να λαμβάνετε προληπτικά, για να έχετε ευεξία και να ζήσετε περισσότερο, και πώς μπορείτε να αντιμετωπίζετε τις διάφορες παθήσεις με φυσικές μεθόδους. Ένα σεμινάριο με πολύτιμες πληροφορίες που θα αλλάξουν τη ζωή σας!

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 210-3840676


©TherapyWave.eu 

5a47a97f54c6a7775136b3cfd90bc20f