Του Φοίβου Καλφόπουλου | ©TherapyWave.eu

Ο Θ. Μόδης στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του “Προβλέψεις : Προσεγγίζοντας επιστημονικά τα προμηνύματα του αύριο” αναδεικνύει ένα ρυθμό 56 ετών, ο οποίος διέπει αρκετές κοινωνικές διαδικασίες. Επικεντρώνεται κυρίως στην αντικατάσταση παλαιών τεχνολογιών από καινούριες π.χ. αντικατάσταση ιστιοφόρων από ατμόπλοια, αντικατάσταση ατμομηχανών από πετρελαιομηχανές. Όλες αυτές οι τεχνολογικές επαναστάσεις φτάνουν σε επίπεδο κορεσμού 90% στα 56 έτη.

Παρακάτω αναφέρει:

“Έδειξα πρόσφατα αυτά τα ευρήματα για την κυκλική ανθρώπινη συμπεριφορά στον Μάικλ Ρόυστον, έναν φίλο που δίδαξε επί χρόνια οικολογικές επιστήμες στο Διεθνές Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων στη Γενεύη. Ο Ρόυστον τα βρήκε συναρπαστικά και αμέσως μου παρουσίασε μια δική του εργασία που δεν είχε δημοσιευθεί και στην οποία έκανε λόγο για τον ίδιο κύκλο των 56 ετών αλλά από μία άλλη οπτική γωνία.

Η θέση του Ρόυστον ήταν ότι η ζωή εξελίσσεται σπειροειδώς και ότι η μακροχρόνια ανάπτυξη ακολουθεί μία σπείρα που περνά από τέσσερα διαδοχικά στάδια: την αποφόρτιση, τη χαλάρωση, τη φόρτιση και την ένταση, μετά από την οποία επιστρέφει στο σημεία αφετηρίας, αλλά εμπλουτισμένη με νέα γνώση, εμπειρία και δύναμη.

Ο Ρόυστον προσπάθησε να συνδέσει το κύκλο των πενήντα έξι ετών με θέματα του περιβάλλοντος και με την ανθρώπινη συμπεριφορά:

Οι άνθρωποι περνούν τα εικοσιοκτώ πρώτα χρόνια της ζωής του αποκτώντας ή φορτίζοντας πρώτα μια συναισθηματική, ύστερα μία σωματική μετά μια διανοητική και τελικά μια πνευματική ικανότητα, που η κάθε μία αναπτύσσεται διαδοχικά πάνω σε μία σπείρα επτά ετών.

Τα δεύτερα εικοσιοκτώ χρόνια βρίσκουν τον άνθρωπο σε μία περίοδο έντασης, ως πατέρα δημιουργό και ως στοχαστή. Τα τελευταία είκοσι οκτώ χρόνια το άτομο αποφορτίζεται συναισθηματικά και πνευματικά, φθάνοντας στην πλήρη ηλικία των ογδοντα τεσσάρων χρόνων (3 φορές τα 28 χρόνια ) για να γνωρίσει την αιώνια ειρήνη.”

Εσείς έχετε διαπιστώσει ή έχετε διαβάσει για κύκλους μέσα σε κύκλους, για περιοδικότητες που επηρεάζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά ή τη συμπεριφορά ζωικών ομάδων και κοινωνιών;

Προσωπικά μου έρχεται στο μυαλό ο συγχρονισμός έμμηνου ρύσης και σεληνιακού κύκλου καθώς και μία ενδιαφέρουσα έρευνα του Ρώσου Τσιγιέφσκυ ο οποίος μελετώντας τις τομές δέντρων διαπίστωσε πως το πάχος τους σχετίζεται με τον εντακαετή κύκλο των ηλιακών κηλίδων. Έτσι μελετώντας τις τομές των δέντρων και ξέροντας πως οι ετήσιοι κύκλοι είναι φαρδύτεροι όταν υπάρχει έντονη ενέργεια των ηλιακών κηλίδων διαπιστώθηκε πως η τρομερή επιδημία της μαύρης πανώλης του 1348 συνοδευόταν από αντίστοιχες ηλιακές εκρήξεις.

Ο Τσιγιέφκσυ υποστηρίζει πως οι μεγάλες επιδημίες της νεότερης ιστορίας, όπως η διφθερίτιδα και η χολέρα στην Ευρώπη , ο τύφος στη Ρωσία και η ευλογιά στο Σικάγο εκδηλώθηκαν στο αποκορύφωμα των 11χρόνων ηλιακών κύκλων.

Οι ανατρεπτικές θεωρίες του όμως τον έφεραν σε σύγκρουση με τον κομμουνισμό με αποτέλεσμα να περάσει αρκετά χρόνια στη φυλακή…

Φοίβος Καλφόπουλος


©TherapyWave.eu

xSymbolicSpiralMeaning.jpg.pagespeed.ic.xOCbnDnIaC