Της Χαράς Μαρκατζίνου για το TherapyWave.eu | ©ThepapyWave.eu 

Έχεις νιώσει πόσο αληθινά αγαπάει ένα παιδί; Έχεις βιώσει τη γλύκα της αγκαλιάς του; Έχεις δει πώς λάμπουν τα μάτια του όταν λέει “σ’αγαπώ”;

Τα παιδιά αγαπούν με όλη τους την καρδιά.

Αγαπούν αγνά κι αληθινά, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς προσδοκίες ψεύτικες, χωρίς κάποιο συμφέρον.
Αγαπούν δυνατά, έντονα. Κι αν κάποια στιγμή θυμώσουν, την επόμενη στιγμή το έχουν αφήσει πίσω τους και αγαπούν από την αρχή.

Τα παιδιά αγαπούν χωρίς να φοβούνται πως θα πληγωθούν. Αγαπούν με θάρρος, με όλη τη δύναμη που κρύβει η ψυχή τους. Αγαπούν κάθε στιγμή.
Η αγάπη ενός παιδιού είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη, λάμπει ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι. Είναι πιο δυνατή από το δυνατότερο άνεμο κι ανθίζει κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Η αγάπη ενός παιδιού είναι θεραπευτική.  Είναι βάλσαμο για την πληγή της ψυχής.  Γιατρεύει το τραύμα σου, δείχοντάς σου πόσο όμορφο είναι να αγαπάς αληθινά. 

Η αγάπη ενός παιδιού είναι μάθημα ζωής.
Σε μαθαίνει πως η αγάπη βρίσκεται στα απλά και στα καθημερινά, σ΄ένα χαμόγελο, σε μια αγκαλιά.
Σε διδάσκει πως αγάπη δίχως συγχώρεση και αποδοχή δεν είναι πραγματική αγάπη. Σε μαθαίνει να είσαι ανοιχτός κι αν πληγωθείς, να εμπιστευτείς, να ξαναδοκιμάσεις, ν’ αγαπάς…

 

lightstock_82209_featured-picture-727x300

 

Η αγάπη ενός παιδιού είναι ευλογία.
Είναι δώρο ανεκτίμητης αξίας.
Είναι θησαυρός πολύτιμος, όσο πολύτιμο είναι κάθε παιδί.

Η αγάπη ενός παιδιού είναι απέραντη.  Δε γνωρίζει διακρίσεις, διαφορές και κανόνες.

Η αγάπη ενός παιδιού δεν κρατάει κακία, ούτε κρύβεται πίσω από δεύτερες σκέψεις.
Η αγάπη ενός παιδιού δεν απαντά στην πληγή με μια άλλη πλήγή…
Η αγάπη ενός παιδιού είναι ελέυθερη, άδολη, αγνή…

Είμαι σίγουρη πως διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θα θυμήθηκες εκείνες τις στιγμές που αγαπούσες κι εσύ γιατί ήσουν παιδί. Τότε που επέτρεπες στον εαυτό σου να νιώθει, ν’αγαπά δυνατά κι αληθινά. Χωρίς ‘πρέπει’ και ‘μη’, χωρίς ‘δήθεν’ και ‘ίσως’ ή ‘θα έπρεπε’. Σίγουρα η καρδιά σου πλημμύρισε με φως όταν έφερες νοσταλγικά στη μνήμη σου εκείνες τις φορές που η αγάπη σου έδινε φτερά να δοκιμάσεις, να ζήσεις, να αποτύχεις και να ξαναδοκιμάσεις. Κι αμέσως μετά το μυαλό σου καθρέφτισε τον τωρινό, άχρωμο εαυτό σου, που στέκεται απέναντί σου, έχοντας στερήσει τη χαρά της αγάπης κι έχοντας αντικαταστήσει αυτήν με τη σιωπή, τη μοναξιά, την απόσταση, την απραξία του φόβου.

Συνειδητοποιείς πως έχεις βαφτίσει το βόλεμα και τη συνήθεια με αγάπη, το ψέμα και τη σιωπή με απόσταση ασφαλείας και μαραζώνεις σε μια καθημερινότητα που σε πνίγει. Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει μες το στήθος σου και να προσπαθεί να σε αφυπνίσει, να σου πει πως χρειάζεται οξυγόνο για να ζήσει… Μα το οξυγόνο της καρδιάς είναι η αγάπη. Την αγάπη χρειάζεται να ανακαλύψεις από την αρχή, να της επιτρέψεις να σου βγάλει το πέπλο του φόβου και να γιατρέψει την πληγή που χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία για να μη ζεις.

Και πώς θα το κάνεις όλο αυτό; Δεν έχεις παρά να παρατηρήσεις προσεκτικά ένα παιδί. Να δεις πώς αγαπάει , πώς δέχεται, πώς συγχωρεί, πώς νιώθει, πώς ζει απ’την αρχή. Πώς πέφτει και ξανασηκώνεται. Πώς ξαναδοκιμάζει. Κι ύστερα να κλείσεις τα μάτια και να ψάξεις μέσα σου να βρεις το παιδί που έχεις κρύψει, να το αγκαλιάσεις και να του επιτρέψεις να αγαπήσει ελεύθερα, δυνατά…

Αγάπησε σαν παιδί!

© Χαρά Μαρκατζίνου


Speaking-Your-Childs-Love-Language1