Της Νατάσσας Ναούμη | ©TherapyWave.eu

Όταν δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε ένα σεμινάριο ή μια θεραπεία, είτε πρόκειται για μια ομιλία είτε για ένα μασάζ, ένα συντονισμό ή οτιδήποτε θέλουμε αλλά δεν έχουμε την οικονομική ευχέρεια να το κάνουμε, αντί να μεταθέτουμε την ευθύνη στο εκάστοτε άτομο που το διοργανώνει και το παρέχει, ας αναλάβουμε την ευθύνη της δημιουργικής μας φύσης. Αντί να λέμε: «κοίτα πόσο το χρεώνει αυτός/αυτή», ή «τόσα χρήματα για αυτό; Πολύ ακριβό!», ή «γιατί ζητάνε τόσα; Εγώ δεν έχω», ας στραφούμε μέσα μας και ας πούμε «Θα ήθελα πολύ να το κάνω, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω όλους τους πόρους».

Μεταθέτοντας την ευθύνη για την αδυναμία μας να καταβάλουμε το ποσό για κάτι στο άτομο που το διοργανώνει, διαιωνίζουμε έναν φαύλο κύκλο κατηγορίας και αιδούς, ο οποίος ενισχύει τη θυματοποίηση, ρίχνοντας έτσι τη δόνησή μας όλο και πιο χαμηλά, αφού μας κλειδώνει στη θέση του θύματος, ενώ είναι και λίγο σαν μέσα μας να αισθανόμαστε ντροπή και άσχημα για την αφθονία του άλλο ατόμου που παρέχει το εκάστοτε Έργο (θεραπεία, σεμινάριο, τέχνη, ομιλία, οτιδήποτε) και να εκπέμπουμε δυσαρμονικές σκεπτομορφές.

Αντιθέτως, όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το ότι δεν έχουμε τους πόρους που χρειάζονται, αυτομάτως μπαίνουμε σε αποδοχή, η οποία από μόνη της εξομαλύνει τις δυσαρμονίες και μας βάζει σε θέση ισχύος. Από αυτό το σημείο της αποδοχής ενδυναμωνόμαστε και εμπνεόμαστε δημιουργικά για το πως μπορούμε να εκδηλώσουμε μεγαλύτερη οικονομική ευημερία και αφθονία στη ζωή μας – με διάφορους τρόπους.

Φυσικά και χρειάζεται διάκριση και ούτε κι εγώ θα πλήρωνα για ένα σεμινάριο 3.000 ευρώ εάν κάποιο εξίσου αξιόλογο άτομο το παρείχε για 800 ευρώ (τυχαία τα ποσά) και σε μια χώρα που βιώνει κρίση σίγουρα πρέπει να υπάρχει ευθυκρισία και λογική. Από την άλλη όμως, είναι πραγματικά πολύ άσχημο να κρίνουμε το πως το κάθε άτομο θέλει να διαμορφώσει τη ζωή του και το πως εκείνο κρίνει ότι πρέπει να χρεώσει για το Έργο του.

Το Έργο είναι Έργο, είναι Εργασία και αξίζει ανταμοιβή, όπως κάθε εργασία. Ήδη οι Έλληνες και Ελληνίδες κουβαλούν πολύ προγονικό τραύμα φτώχειας και θυματοποίησης και έχουν μέσα τους μια ανισόρροπη σχέση με την αφθονία και το χρήμα. Ας μη διαιωνίζουμε την ανισορροπία αυτή ενισχύοντας σκεπτομορφές και συναισθήματα ντροπής, επίκρισης και επίρριψης ευθύνης σε άλλους.

Είναι εκπληκτικό το πως αφυπνισμένα άτομα και άτομα που κάνουν πνευματική εργασία, με το που θα βρεθούν εκτός ιερού χώρου ή σε μια πιο χαλαρή κατάσταση, θα πέσουν και πάλι σε κύκλο θυματοποίησης, γκρίνιας, μιζέριας. Είναι απίστευτο το πως μερικές φορές δεν μπορούμε να δούμε το αυτοσαμποτάρισμα που κάνουμε στον εαυτό μας, όσο πασιφανές κι αν είναι. Τη δόνησή μας δεν την προσέχουμε μόνο σε ιερούς χώρους, ιερούς κύκλους ή με άτομα υψηλής δόνησης.

Τη δόνησή μας την προσέχουμε διαρκώς, γιατί το ύψιστο πνευματικό έργο είναι η ιερή μας σχέση με τον Εαυτό μας. Στον Εαυτό μας κάνουμε πρωτίστως κακό όταν αφήνουμε να μας τραβά προς τα κάτω όλο το συλλογικό χάος της Ελλάδας.

Μην ξεχνάτε, πως εάν αύριο όλες και όλοι στην Ελλάδα αποφασίσουν ότι αυτή η φάρσα της φτώχειας και κρίσης έχει λάβει τέλος και αντισταθούν και ψηφίσουν διαφορετικά και απαιτήσουν διαφορετικά, όχι μόνο αυτό το θέατρο θα λάβει τέλος αλλά θα συμπαρασύρουν κι ένα τσουνάμι αλλαγής σε όλο τον κόσμο μαζί τους…

Δεν είμαι από τα άτομα που υποστηρίζουν το new age bullying, γιατί οι περισσότερες δημιουργίες πραγματικότητας γίνονται ασυνείδητα και υπάρχουν κοσμικές δυνάμεις που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε εύκολα σε επίπεδο αμιγώς ανθρώπινης νόησης, όμως ως λαός έχουμε δημιουργήσει εν μέρει όλο αυτό το χάος.

Επιλογή μας να το αλλάξουμε, πρωτίστως μέσα μας. Σκοπός δεν είναι η διαιώνιση της ντροπής γύρω από το χρήμα γιατί στη Νέα Γη υπάρχει χρήμα, για να εξαλειφθεί θα περάσει πολύς καιρός. Σκοπός είναι η μετουσίωση της ενέργειας του ότι δεν αξίζουμε κάτι και του ότι ούτε οι άλλοι αξίζουν αφθονία και ευημερία. Γιατί το πιστεύουμε αυτό;


©TherapyWave.eu

surreal artist