Είχαμε εγκλωβιστεί για ώρα στο ασανσέρ, το κουμπί κινδύνου αν και σκονισμένο φάνταζε τώρα ως η μοναδική παρουσία που θα μπορούσε να μας καθησυχάσει! Δε μπορεί θα πρέπει να «δουλεύει» σκέφτηκα αλλιώς τί κουμπί κινδύνου θα ήταν; Άλλα το χτυπάμε ώρα, γιατί κανείς δεν σπεύδει να βοηθήσει;

Βέβαια το κτήριο είναι πανύψηλο, ένας τεράστιος ουρανοξύστης, ένα σύμπαν από μόνο του και η όποια βοήθεια είναι λογικό ν’ αργήσει. Σίγουρα εκεί έξω θα χρειάζονται κι άλλοι βοήθεια, θα έχουν ίσως και μεγαλύτερη ανάγκη από μας, δεν έχουμε άλλη επιλογή απ’ το να περιμένουμε τη σειρά μας στωικά χωρίς παράπονα και ανώφελους πανικούς.

Κι όμως ουράνια τόξα δε βγαίνουν εδώ μέσα, ούτε τ’ άστρα μπορούν να φανούν, τα βιβλία που διάβαζα τόσα χρόνια μοιάζουν ένας ατέλειωτος αχταρμάς από γραμματοσειρές, δε μπορώ να θυμηθώ τίποτα απ’ όλα τα πριν, λες και δεν είχα ζωή πριν πατήσω το πόδι μου σ’ αυτό το καταραμένο ασανσέρ.

Παρ’ όλα αυτά κάθε αναπνοή που παίρνω τώρα μετράει, σαν το μωρό μέσα στη μήτρα που περιμένει να γεννηθεί σ’ ένα κόσμο άγνωστο – καλό ή κακό δεν έχει σημασία – το μόνο που μετράει είναι ο απεγκλωβισμός  από την τραγωδία που διαισθάνομαι πως θα συμβεί. Είναι ειρωνικό τελικά το πώς τα φέρνει έτσι η ζωή, μόλις πριν λίγες ώρες στο γραφείο της εταιρίας που δουλεύω ανάγκασα μια συνάδελφο να κλείσει το παράθυρο της γιατί έφερνε πολύ αέρα και τώρα που κλείστηκα εδώ μέσα είμαι αναγκασμένος να παίρνω κοφτές  και μικρές αναπνοές ώστε αυτός ο λιγοστός αέρας που απέμεινε να φτάσει για όλους.

Κι αυτό «το να φτάσει ο αέρας για όλους»  φαντάζει ακόμη πιο ειρωνικό ξέροντας τον εαυτό μου, από πότε εγώ ένας μεγαλοδικηγόρος της Wall Street άρχισα να σκέφτομαι το καλό του συνόλου; Θα ’θελα να ξύσω το κεφάλι μου όπως κάνουν στις ταινίες και να το σκεφτώ για ώρα, όμως δεν υπάρχει χρόνος τώρα πια ή μήπως το αντίθετο; Μήπως τελικά εδώ στο απόλυτο «τίποτα» έχω το χρόνο να σκεφτώ τα «πάντα»;

Αργά ή γρήγορα όλα αλλάζουν, το ίδιο και άνθρωποι κι ας μην το καταλαβαίνουν, συνήθως όμως η επίγνωση κι ο απολογισμός έρχεται πάντα στο τέλος, πάντα σε ’κείνη την απόκοσμη στιγμή που κάποιος εκεί πάνω σου λέει με τον δικό του τρόπο «Παραδώσου», «Game Is UP», «Time Is Over» ! Κι εσύ κρατιέσαι με νύχια και με δόντια απ’ οτιδήποτε θεωρείς πλέον οικείο στον ανθρώπινο και υλικό μικρόκοσμο σου, απ’ τα κουμπιά του ασανσέρ μέχρι το λιγοστό φως και τη σκόνη, μέχρι κι απ’ τα δύο άγνωστα άτομα που στέκονται δίπλα σου και ψελλίζουν προσευχές σε μια άγνωστη Μαντόνα στα Ισπανικά.

Κι αν υποθέσουμε πως το μέχρι τώρα κωδικό όνομα «Κτήριο» ήταν η Γη, αυτό δηλαδή που υποδηλώνει την πηγή ζωής, τον τόπο στον οποίο φτιάχνουμε σπίτια και βρίσκουμε τροφή, σίγουρα το άλλο κωδικό όνομα «Ασανσέρ» μοιραία θα συσχετιστεί με τη Χθών που υποδηλώνει τον άλλο εκείνο κόσμο που στέκει σκοτεινός και κρύος στο κατώφλι του θανάτου.

Η μόνη αλήθεια είναι πως όλα τα ασανσέρ κάποτε αναπάντεχα σταματάνε, μια διαδικασία αντίστοιχη με ’κείνη της γέννησης,  «έλευση και φυγή» ένα παιχνίδι μοναχικό που ξεπερνά με δέος όλα τα στοιχεία της φύσης όπως τα γνωρίζουμε και που η μετάβαση απ’ το ορατό στο αόρατο θα παρασύρει μαζί της όλα όσα μάταια κτίζαμε μέχρι σήμερα!

Κι αν κάτι μείνει στο τέλος θα ’ναι μόνο μια ανακοίνωση πως κι εσύ άφησες το «Κτήριο» για πάντα, κάτι αντίστοιχο με τη φράση που παραδοσιακά φώναζαν απ’ τα μεγάφωνα λίγη ώρα αφότου είχε τελειώσει μια συναυλία του Elvis Presley με σκοπό ν’ αποτρέψουν έτσι τις θαυμάστριες που τον περίμεναν γι’ αυτόγραφο.

“Elvis has left the building”

Λοιπόν με την ελπίδα πως κι εμείς με τα έργα μας κάτι καλό θ’ αφήσουμε πίσω μας, κάτι όμορφο, κάτι μοναδικό απ’ τον μοναδικό εαυτό μας.

Kelly Kaimaki

elvisinmemphis