Του Γιώργου Μπαλάνου | ©TherapyWave.eu 

Απόσπασμα απο το βιβλίο «Κάτι που Έρπει …Σαν Σκιά» των εκδόσεων Locus-7 για το ©TherapyWave.eu

Γνώθι τον αντίπαλο ως εαυτόν…

Είπαμε ότι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η Σκιά χρειάζεται έναν ενδιά­μεσο κρίκο προκειμένου να διαμορφώσει το απολύτως εχθρικό γι’ αυτήν περιβάλλον μας και να το προσαρμόσει σ’ ένα πιο φιλικό προς την ίδια. Και ο ενδιάμεσος αυτός κρίκος δεν μπορεί παρά να είναι κά­ποιοι εκπρό­σωποι του ανθρώπινου είδους, αυτοί που θα λειτουρ­γήσουν σαν μια ασυνεί­δητη “πέμπτη φάλαγγα” και τους οποίους αποκαλώ γενικά Ανθρώπους της Σκιάς ή, επί το συντομότερο, Σκιανθρώπους.

Οι Σκιάνθρωποι είναι σαφώς επικίνδυνοι από πολλές από­ψεις, αλλά αυτές μπορούν να συνοψιστούν στις εξής:

Είναι αφενός μεν έμμεσα επικίνδυνοι, επειδή λειτουργούν ως “φορείς”, δηλαδή ως κινούμενες εστίες μόλυνσης της Σκιάς, αλλά αφετέρου είναι και άμεσα επικίνδυνοι αφού, όπως είδαμε, μπο­ρεί να εκδηλώσουν βίαιη κι επιθετική συμπεριφορά μέχρι και το σημείο του εγκλήματος, χωρίς μάλιστα να παρουσιάζουν απώλεια της συνείδησης (πράγμα που σημαίνει ότι συχνά η εξω­τερική συμπεριφορά τους είναι φυσιολογική και δεν τραβούν την προ­σοχή ως ψυχοπαθητικά άτομα), κι επιπλέον –χάρη στην Σκιώδη Αμνησία Κ– να μη θυμούνται τίποτα μετά.

Φαινομενικά, η παραπάνω περιγραφή φαίνεται απλή, αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστον επειδή ικανοποιεί τη συμβατική αν­θρώπινη “συνωμοσιολογι­κή” συλλογιστική, όμως τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Ας δούμε το πρώτο από τα ερωτήματα που γεννιούνται αν διε­ρευνήσει κανείς βαθύτερα το φαινόμενο των Σκιανθρώπων, έστω και ως ένα υποθε­τικό ενδεχόμενο.

Όπως τονίσαμε κατ’ επανάληψη, Σκιά και Άνθρωπος δεν μπο­ρούν να συ­νυ­πάρξουν, συνεπώς, πώς “δένει” η αντίληψη μιας συ­νεργασίας μεταξύ Αν­θρώπου και Σκιάς;

Κατά βάση, δεν πρόκειται ακριβώς για συνεργασία, αλλά μάλ­λον για ασυ­νείδητη –αλλά και ταυτόχρονα ευπρόσδεκτη– επι­στράτευση!

Πώς η Σκιά επιλέγει τους Ανθρώπους της;

Κατ’ αρχήν, δε νομίζω ότι τους επιλέγει ακριβώς, τουλάχιστον όχι με την έννοια της συνειδητής, βουλητικής επιλογής. Η επι­λογή που εικάζω μπορεί να μην αποκλείει αλλά και δεν προϋπο­θέτει την ύπαρξη συνείδησης στη Σκιά. Η “επιλογή” θα μπο­ρούσε άνετα να είναι και μια μορφή τροπισμού – μια αυτόματη διαδι­κασία.

Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η Σκιά είναι οντότητα που διαθέ­τει κάποιο είδος συνείδησης και βούλησης, ο μηχανισμός που θα δούμε εξακολουθεί να ισχύει και να είναι απόλυτα λει­τουργικός. Είναι γεγονός ότι, ακόμη κι αν η Σκιά διαθέτει συνεί­δηση, δε φαίνεται να κατευθύνει με κάποια ενεργή βούληση ή σκέψη τα άτομα, αλλά μάλλον στηρίζεται απλώς στο ίδιο το πε­δίο της επιρ­ροής της.

Το πεδίο αυτό, όντας πεδίο, έχει από τη φύση του κάποιες γραμμές ροής ή δύναμης. Με την έννοια αυτή το σκιώδες πεδίο δε διαφέρει σε τίποτα από ένα πεδίο βαρύτητας ως προς τις γενι­κές ιδιότητες. Έλκει προς το κέντρο του, προς τη Σκιά, οτιδήποτε περιπέσει στην επιρροή του.

Οι φυσικές ιδιότητες ενός τέτοιου σκιώδους πεδίου έλξης, αν μεταφερ­θούν, ως πρακτικές επιπτώσεις πλέον, στον ανθρώπινο χώρο, θα λέγαμε ότι εκφράζονται ως “τάσεις” ή ως “τροπισμοί”. Με απλά λόγια, αν ένας άνθρω­πος βρεθεί σ’ αυτό το χώρο επιρ­ροής, θα νιώθει μια αυτόματη και συνήθως ασυνείδητη παρόρ­μηση, έλξη, ώθηση, ροπή ή τάση προς συγκεκριμένα πράγματα, ενέργειες, κινήσεις ή πράξεις που –χωρίς να το συνειδητοποιεί– συμβάλλουν στην προσπάθεια της Σκιάς ν’ απλωθεί στο χώρο ή/και προ­στατεύουν την υπόστασή της.

Ένα πεδίο, ένα οποιοδήποτε πεδίο, δημιουργεί από τη φύση του ένα χώρο επιρροής ολόγυρά του. Αυτός ο χώρος επιρροής μπορεί να επιδρά με συγκε­κριμένο τρόπο σε όσους μπαίνουν σ’ αυτόν, χωρίς να χρειάζεται κάποια κα­τευθυντήρια συνείδηση που να ελέγχει την όλη διαδικασία. Αν φυσικά υπάρ­χει και κα­τευθυ­ντήρια συνείδηση, τότε η επιρροή μπορεί να πάρει πολύ πιο συ­γκεκριμένες και αποτελεσματικές μορφές.

Με βάση το παραπάνω μοντέλο δράσης της Σκιάς θα μπορού­σαμε να παρομοιάσουμε τις τηλεπιρροές της σαν εξωτε­ρικούς τη­λενευροδιαβιβαστές στον οργανισμό της Συνανθρωπό­τητας. Αλλά, για να επενεργήσει ένας τέτοιος τηλενευροδιαβιβα­στής, θα χρει­αζόταν να υπάρχει κι ένας αντίστοιχος εσω­τερικός τηλεϋποδοχέας ή “νευροδέκτης” ως στόχος του – και στόχος στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο άνθρωπος. Ωστόσο, εδώ ο άν­θρωπος ως άτομο είναι απλώς το συγκεκριμένο κύτταρο που δέ­χεται την επίθεση, αλλά ο αληθινός στόχος θα πρέπει να είναι συνολικά η Συναν­θρωπότητα.

Ας μείνουμε όμως στο άτομο που αποτελεί το στόχο, γιατί μο­νάχα ως άτο­μα μπορούμε να σκεφτόμαστε ακόμη. Σε τούτη την περίπτωση ο εσωτε­ρικός αυτός υποδοχέας ή νευροδέκτης είναι κάπου στο Κέντρο Εσωτερικής Μετασύνδεσης ή ΚΕΜ.

Όπως είδαμε σε προηγούμενες σελίδες, το ΚΕΜ, το οποίο προ­σφέρει το αναγκαίο άνοιγμα για να “περάσει” η επιρροή της Σκιάς, προϋπάρχει ήδη σε όλους τους ανθρώπους. Και, επι­πλέον, είδαμε πως όταν ο μηχανισμός αυτός είναι πιο ευάλωτος ή πιο ευαίσθητος –εξαιτίας γενετικών, χημικών, ηλεκτρικών ή όποιων άλλων παραγόντων– το άτομο γίνεται αντίστοιχα πιο ευά­λωτο και πιο δεκτικό στις επιρροές ή τηλεπιρροές της Σκιάς.

Αλλά δε γίνονται όλοι όσοι δέχονται αυτές τις επιρροές Άνθρω­ποι της Σκιάς. Δε γίνονται όλοι θύτες και Μαύροι Κυνηγοߞ οι πε­ρισσότεροι καταλήγουν να γίνουν θύματα και θηράματα – και ο λόγος γι’ αυτό είναι απλός.

Εδώ συμβαίνει ό,τι ακριβώς συμβαίνει και σε κάθε άλλη περί­πτωση, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ έναν επι­κίν­δυνο πειρασμό. Όλοι λίγο πολύ νιώθουν κάποια στιγμή στη ζωή τους τον πειρασμό να κάνουν κάτι το ιδιαίτερα κακό, κάτι το κα­ταστροφικό ή και το αυτοκαταστροφικό… Αλλά, τελικά, μόνον ένα μικρό ποσοστό από το σύνολο υποκύπτει σ’ αυτές τις πα­ρορ­μήσεις και πραγματοποιεί την αρνητική πράξη. Οι περισσότεροι, για πολ­λούς και διάφορους λόγους, αντιστέκονται και δεν υπο­κύπτουν ή, αν το κάνουν, το κάνουν πολύ σπάνια. Δεν αρκεί η παρόρμησηž πρέπει και ο σπό­ρος της να βρει το κατάλληλο έδα­φος μέσα μας.

Αν υποθέσουμε ότι η τηλεπιρροή ή o τηλενευρομεταδότης της Σκιάς είναι γεωμετρικά δομημένος κάπως έτσι “>”, τότε και ο υποδοχέας μέσα μας θα πρέπει να είναι “>”, ώστε αυτά τα δύο να δέσουν: “>>”.

Αντίθετα, αν η τηλεπιρροή εκφράζεται γεωμετρικά έτσι “>” και ο αντί­στοιχος υποδοχέας στον άνθρωπο εκφράζεται έτσι “<”, τότε μια σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Συμβολικά, λοιπόν, θα μπο­ρούσαμε να εκφράσουμε τους Ανθρώπους της Σκιάς κάπως έτσι “>>” ή έτσι “))”, και τα θύματα ή τους αντιπάλους της κάπως έτσι “><” ή έτσι “)(”.

Συνεπώς, δεν αρκεί μόνο η επιρροή της Σκιάς για να μετατρα­πεί κάποιος σε Σκιάνθρωποž πρέπει να προϋπάρχει και στη δική του μεριά της γέφυρας ένας συγγενικός ψυχισμός. Πρέπει να προϋ­πάρχει και μέσα του ένα απροσ­διόριστο μεν, αλλά συγκεκρι­μένο ψυχο-οργανικό υπόβαθρο: ένα μαύρο Κάτι που να καλωσο­ρίζει τη μαύρη επιρροή!

Το τονίζω και πάλι:

Για να γίνει κανείς Άνθρωπος της Σκιάς δεν αρκεί η εξωτερική επιρροή (>)ž πρέπει αυτή ν’ αγγίζει και κάποια εσωτερική “μαύρη χορδή” (>), κάποια μικρή, προσωπική και δική του “Σκιά”, που προϋπήρχε μέσα του. Μονάχα όταν τα όμοια μιλούν στα όμοια (>>) γεννιέται ένας Άνθρωπος της Σκιάς. Γι’ αυτό και λίγο πιο πάνω έκανα λόγο για ασυνείδητη μεν, αλλά και ευπρόσδεκτη από την πλευρά τους, επιστράτευση στις τάξεις των Σκιανθρώπων. Εξ ορι­σμού ένας Σκιάνθρωπος δεν μπορεί να είναι εντελώς ανεύθυνος γι’ αυτό που είναι.

Μπορεί οι Σκιάνθρωποι να μη ρωτήθηκαν, μπορεί να τους επι­βλήθηκε η αλλαγή, αλλά και δεν αντέδρασαν σ’ αυτή. Απενα­ντίας, μαζεύτηκαν γύρω από τη Σκιά νιώθοντας την έλξη της σαν τις μύγες που τις μαζεύει η μυρω­διά του ψοφιμιού και της σαπί­λας. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να υπάρξει σχε­δόν κανένας οίκτος γι’ αυτούς. Σχεδόν – γιατί ποιος ξέρει τα βαθύτερα αίτια για το καθετί; Σίγουρα όχι εγώ, πάντως.

Τι γίνεται, όμως, στις άλλες περιπτώσεις – σ’ εκείνες που κά­ποιος αντι­μάχεται (><) την επιρροή της Σκιάς και –έστω κι αν δεν το ξέρει συνειδητά– αρνείται να μπει στις τάξεις των Σκιαν­θρώπων;

Α… είναι απλό, δυσάρεστα απλό.

Αυτοί που αρνούνται να υποκύψουν είναι ακριβώς εκείνοι που εκδηλώ­νουν και τα περισσότερα παθολογικά συμπτώματα ή προ­βλήματα αναφορικά με τη Σκιά. Αυτοί είναι απλώς τα θύματα – εκείνοι που αυξάνουν τις τάξεις των ανθρώπων που υποφέρουν από ημικρανίες, από επιληπτοειδείς κρί­σεις, από ναρκοληψία, από παροδικά ψυχωτικά επεισόδια και από άλλα παρεμφερή ή που αυτοκτονούν ή απλώς – πεθαίνουν ή χάνονται.

Πώς διακρίνεται ή τι ξεχωρίζει έναν Άνθρωπο της Σκιάς από τους άλλους ανθρώπους;

Εδώ έχουμε ένα εγγενές πρόβλημα.

Είναι αρκετά εύκολο να μιλήσει κάποιος γενικά και αόριστα για τους ανθρώ­πους που έχει αγγίξει η Σκιά, αλλά αν επιχειρή­σει να το κάνει σε πιο συγκεκριμένη βάση, υπάρχει ο διόλου αμελη­τέος κίνδυνος ο ακροατής ή ο αναγνώστης του να ξεστρα­τίσουν σε εντελώς υποκειμενικές θεωρήσεις του προβλήματος – συχνά με εντελώς λανθασμένα συμπεράσματα και ανεπι­θύμητα αποτελέ­σματα.

Και για να μη μασάμε τα λόγια μας, είναι δύσκολο να μιλή­σεις για τους Σκιανθρώπους χωρίς να μπλέξεις με ερωτήσεις του είδους, “Αυτός ο κ. Τάδε” –και ο κ. Τάδε είναι πάντα είτε κάποιο γνωστό άτομο του άμεσου κύκλου είτε κάποιο δημόσιο πρό­σωπο– “είναι ή δεν είναι Άνθρωπος της Σκιάς;”

Γιώργος Μπαλάνος


©TherapyWave.eu

Article photo credit: Alessio Alb

A-man-dissolves-into-water-in-this-dark-and-twisted-surrealist-painting-by-Ryohei-Hase