Της Ευαγγελίας Χατζηλάου, ΙΑΣ(π)ΙΣ | ©TherapyWave.eu 

Για να κατανοηθεί η φύση της ασθένειας, πρέπει να αναγνωριστούν ορισμένες θεμελιώδεις αλήθειες.

Η πρώτη απ’ αυτές είναι ότι ο άνθρωπος έχει Ψυχή, η οποία είναι ο πραγματικός του εαυτός ένα Θεϊκό Όν, ένας Υιός του Δημιουργού των πάντων, το σώμα του οποίου, αν και είναι γήινος ναός αυτής της ψυχής, δεν είναι παρά μια απειροελάχιστη αντανάκλαση της… Oτί η ψυχή μας, η «θεότητα» που κατοικεί μέσα και τριγύρω μας, απλώνει μπροστά μας την ζωή μας όπως εκείνη επιθυμεί να είναι και όσο εμείς επιτρέπουμε, μας οδηγεί πάντα, μας προστατεύει και μας ενθαρρύνει, άγρυπνη και ευεργετικά, οδηγώντας μας προς ό,τι είναι περισσότερο ωφέλιμο για εμάς τους ίδιους…

Ότι ο Ανώτερος εαυτός μας, όντας μια σπίθα από τον Παντοδύναμο, είναι ανίκητος και αθάνατος. Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι, γνωρίζουμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον κόσμο, ότι είμαστε προσωπικότητες με σκοπό να αποκτήσουμε όλη τη γνώση και την πείρα που μπορεί να μας προσφέρει η ανθρώπινη ύπαρξη, να αναπτύξουμε αρετές που μας λείπουν και να εξαλείψουμε ό,τι λανθασμένο υπάρχει μέσα μας.

Η Ψυχή γνωρίζει ποιο περιβάλλον και ποιες περιστάσεις θα μας βοηθήσουν καλύτερα να το πέτυχουμε αυτό κι έτσι μας τοποθετεί σ’ εκείνον τον τομέα της ζωής που ταιριάζει περισσότερο στο σκοπό μας.

Τρίτον, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως το συντομότερο πέρασμα απ’ αυτή τη γη, το οποίο εμείς αναγνωρίζουμε ως ζωή, δεν είναι παρά μόνο μια στιγμή μέσα στην πορεία της εξέλιξής μας, όπως είναι μία σχολική μέρα στη διάρκεια του βίου και μολονότι μπορούμε προς το παρόν να δούμε και να κατανοήσουμε μόνο αυτή την ημέρα, η διαίσθησή μας μας λέει ότι η γέννησή μας βρισκόταν απείρως μακριά από το τέλος μας.

Οι ψυχές μας που στην ουσία είμαστε εμείς οι ίδιοι, είναι αθάνατες και τα σώματα τα οποία συνειδητοποιούμε είναι προσωρινά, σαν άλογα που τα ιππεύουμε για να κάνουμε ένα ταξίδι ή σαν τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε σε μία εργασία. Στη συνέχεια ακολουθεί μια τέταρτη μεγάλη αρχή, σύμφωνα με την οποία οι ψυχές και οι προσωπικότητες μας βρίσκονται σε αρμονία, τα πάντα είναι χαρά και ειρήνη, ευτυχία και υγεία.

Όταν οι προσωπικότητες μας παρασύρονται έξω από το δρόμο που χάραξε η ψυχή, είτε από δικές της εγκόσμιες επιθυμίες είτε από την πειθώ των άλλων, τότε είναι που γεννιέται η σύγκρουση. Η σύγκρουση αυτή είναι η ρίζα – αιτία της ασθένειας και της δυστυχίας. Όποια κι αν είναι η εργασία μας στον κόσμο ή μονάρχης, κτηματίας ή απλός  χωριάτης, πλούσιος ή φτωχός- όσο κάνουμε αυτήν τη συγκεκριμένη εργασία σύμφωνα με τις επιταγές της ψυχής, όλα πάνε καλά.

Μπορούμε δε επιπλέον να είμαστε βέβαιοι ότι σε οποιαδήποτε θέση και αν βρεθούμε – πριγκηπική ή ταπεινή – αυτή περιέχει τα μαθήματα και τις εμπειρίες που είναι αναγκαία εκείνη τη στιγμή για την εξέλιξή μας και μας δίνει την πιο καλή ευκαιρία για να αναπτυχθούμε.

Η επόμενη μεγάλη αρχή είναι η κατανόηση της ενότητας των πάντων. O,τι δηλαδή, ο Δημιουργός των πάντων είναι η Αγάπη και πως οτιδήποτε συνειδητοποιούμε είναι σε όλες τις άπειρες μορφές του μια εκδήλωση αυτής της Αγάπης, είτε πρόκειται για έναν πλανήτη ή ένα βότσαλο, ένα αστέρι, μία δροσοσταλίδα, έναν άνθρωπο, κάποια κατώτερη μορφή ζωής.

Μπορούμε ίσως να έχουμε μίαν αντίληψη αυτής της ιδέας αν συλλογιστούμε το Δημιουργό μας σαν ένα μεγάλο φλογερό ήλιο καλοσύνης και αγάπης και από το κέντρο του, ένα άπειρο πλήθος ακτινών να εκπέμπονται προς κάθε κατεύθυνση, ενώ εμείς συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μόρια στα άκρα αυτών των ακτινών, που έχουν σταλεί προς τα έξω για ν’ αποκτήσουν πείρα και γνώση, αλλά να επιστρέψουν τελικά στο μεγάλο κέντρο. Και μάλιστα σε εμάς να φαίνεται κάθε ακτίνα χωριστή και ιδιαίτερη, ενώ στη πραγματικότητα αποτελεί μέρος του μεγάλου κεντρικού Ήλιου.

Ο διαχωρισμός αυτός είναι ανέφικτος, γιατί μόλις αποκοπεί μια ακτίνα φωτός από την πηγή της, παύει να υπάρχει. Έτσι μπορούμε να εννοήσουμε ως ένα βαθμό ότι η χρηστικότητα δεν είναι κάτι το αληθινό, αφού κάθε ακτίνα, αν και μπορεί να έχει την ατομικότητά της, δεν παύει να είναι μέρος της μεγάλης κεντρικής δημιουργικής δύναμης. Έτσι, κάθε δράση εναντίον του εαυτού μας ή κάποιου άλλου, επηρεάζει το σύνολο, γιατί η ατέλεια που προκαλεί σε ένα μέρος αντανακλά στο σύνολο, κάθε μόριο του οποίου πρέπει τελικά να γίνει τέλειο.

 

art-by-karol-bak-45

 

Βλέπουμε λοιπόν ότι μπορούν να γίνουν δύο βασικά λάθη. Διαχωρισμός ανάμεσα στις ψυχές και στις προσωπικότητες μας και σκληρότητα ή κακό προς τους άλλους, πράγμα που είναι αμαρτία προς την Ενότητα. Οποιοδήποτε από αυτά προκαλεί μια σύγκρουση η οποία οδηγεί στην ασθένεια.

Αν κατανοήσουμε το λάθος μας (κάτι που συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε) και προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε, θα καταλήξουμε όχι μόνο σε μια ζωή χαράς κι ειρήνης αλλά και υγείας. Η ασθένεια είναι από μόνη της ευεργετική και έχει σαν σκοπό την επαναφορά της προσωπικότητας μας στη Θεϊκή βούληση της ψυχής. Έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε ότι είναι πράγματι εφικτό να προληφθεί, αλλά και να αποφευχθεί, αρκεί να αναγνωρίσουμε τα λάθη που κάνουμε και να τα διορθώσουμε με πνευματικά και νοητικά μέσα, οπότε και δεν υπάρχει ανάγκη να δεχθούμε τα βαριά μαθήματα του πόνου.

Μας δίδεται από τη Θεία δύναμη κάθε ευκαιρία να επανορθώσουμε όποιο λάθος διαπράττουμε, προτού να καταστεί απαραίτητο να εφαρμοστεί, σαν ένα έσχατο μέσον, ο πόνος και τα βάσανα.

Ίσως τα λάθη τα οποία αντιμετωπίζουμε να μην είναι της παρούσας ζωής, αυτής της «σχολικής μέρας» και παρόλο που στο φυσικό μας νου μπορεί να μη συνειδητοποιούμε την αιτία των βασάνων μας, τα οποία ίσως μας φαίνονται σκληρά και αναίτια, η Ψυχή μας (που είναι ο εαυτός μας) γνωρίζει ποιος είναι ο σκοπός και μας οδηγεί εκεί όπου θα αποκομίσουμε το μεγαλύτερο όφελος.

Πάντως, η κατανόηση και η διόρθωση των λαθών μας θα μπορούσε να συντομεύσει την ασθένεια μας και να μας επαναφέρει στην υγεία. Η γνώση του σκοπού της Ψυχής και η συναίνεσή μας σ’ αυτήν την γνώση σημαίνει την απαλλαγή από τα γήινα βάσανα και τον πόνο και την απελευθέρωσή μας ώστε να μπορούμε να αναπτυχθούμε και να εξελιχθούμε μέσα σε χαρά και υγεία.

Υπάρχουν δύο μεγάλα σφάλματα όμως. Πρώτον, το να μην τιμούμε και υπακούμε τις επιταγές της Ψυχής μας και το δεύτερον, το να δρούμε ενάντια στην Ενότητα.

Όσον αφορά το πρώτο, ας αποφεύγουμε πάντα να κρίνουμε τους άλλους, γιατί κάτι που είναι σωστό για κάποιον, είναι κακό για κάποιον άλλον. Ο έμπορος, που δουλειά του είναι να δημιουργεί σημαντικές συναλλαγές προς όφελος όχι μόνο δικό του αλλά και των υπαλλήλων του ,αποκτώντας μ’ αυτόν τον τρόπο γνώση των δυνατοτήτων και του ελέγχου και αναπτύσσοντας τις ιδιότητες που σχετίζονται με αυτά, πρέπει κατ’ ανάγκην να χρησιμοποιήσει διαφορετικές αρετές από εκείνες μιας νοσοκόμας που θυσιάζει τη ζωή της φροντίζοντάς τους ασθενείς.

Όμως και οι δύο, αν υπακούουν στις επιταγές της Ψυχής τους, μαθαίνουν σωστά εκείνες τις ιδιότητες που είναι αναγκαίες για την εξέλιξή τους. Αυτό που έχει σημασία είναι να υπακούμε στις διαταγές της Ψυχής μας, του Ανώτερου μας Εαυτού, τις οποίες μαθαίνουμε μέσα από τη συνείδηση, το ένστικτο και τη διαίσθηση.

Βλέπουμε λοιπόν, πως από τις αρχές της και στην ίδια της την ουσία, η ασθένεια είναι κάτι που μπορεί και να προληφθεί και να θεραπευθεί, το δε έργο των πνευματικών θεραπευτών και των γιατρών είναι εκτός από τα υλικά ιάματα να προσφέρουν στον ασθενή τη γνώση ότι ο πόνος είναι για τα λάθη της ζωής του, καθώς επίσης να προσφέρουν τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα λάθη να μπορούν να εξαειφθούν, οδηγώντας τους έτσι και πάλι στην υγεία και τη χαρά.

Ευαγγελία Χατζηλάου, ΙΑΣ(π)ΙΣ


©TherapyWave.eu | Article Cover by Benjamin Von Wong

people_of_the_book_by_25kartinok-d4kmbda