Ο Πλάτωνας θέλοντας να αποδώσει την αλήθεια του για την μετά θάνατο ζωή επινοεί τον μύθο του Ηρός του Αρμένιου, οδηγώντας μας σε μια αισιόδοξη διδαχη… Η ψυχή είναι αθάνατη, ο δίκαιος επιβραβεύεται και σε αυτόν τον κόσμο αλλά και μετά τον θάνατο του ενώ ο άδικος τιμωρείται σκληρά.

Ο μύθος αναφέρεται στον Ήρ, έναν σπουδαίο πολεμιστή που έχασε την ζωή του στο πεδίο της μάχης. Το σώμα του λοιπόν, παρέμεινε εκεί για δέκα μέρες και την δωδέκατη τον μετέφεραν στο σπίτι του για να γίνει η τελετή, ενόσω ετοιμάζονταν να τον τοποθετήσουν πάνω στην νεκρική πυρά, ο Ήρ ξαναγύρισε στην ζωή και άρχισε να διηγείται όλα όσα είδε και άκουσε η ψυχή του στον άλλο κόσμο.

Έτσι όταν η ψυχή του βγήκε από το σώμα του άρχισε να πορεύεται μαζί με άλλες ψυχές εις τόπον τινά δαιμόνιον όπου υπήρχαν δύο τρύπες στην γη η μία δίπλα στην άλλη και άλλες δύο αντίκρυ στον ουρανό. Ανάμεσα σε αυτές καθόταν δικαστές που δίκαζαν τις ψυχές αμέσως μόλις έφταναν εκεί και αποφάσιζαν προς τα πού αυτές θα κατευθυνθούν. Οι δίκαιοι οδηγούνταν στην επάνω δεξιά τρύπα του ουρανού ενώ οι άδικοι στην αριστερή και κάτω τρύπα, που βρίσκονταν στη γη.  Όταν παρουσιάστηκε ο Ήρ του είπαν να ακούει και να βλέπει ότι γινόταν εκεί για να τα ανακοινώσει αργότερα στους ζωντανούς.

Οι ψυχές που είχαν διαπράξει αδικήματα μόλις έφταναν στον τόπο αυτό δικάζονταν και οδηγούνταν στην κάτω δεξιά τρύπα αναμένοντας το κάλεσμα για την τελική απόφαση και την μετενσάρκωση της ψυχής τους. Η αναμονή αυτή κρατούσε έτη χίλια και οι ψυχές που ανέβαιναν από την γη  για να μετενσαρκωθούν αφού είχαν τιμωρηθεί ,κατά τον Ήρ, ήταν σκονισμένες, διψασμένες και έκλαιγαν και οδύρονταν για όσα είχαν τραβήξει ως τιμωρία για τα αδικήματα τους. Οι ποινές που τους επιβάλλονταν, κατά την αναμονή , ήταν δεκαπλάσιες από τα αδικήματα που είχαν διαπράξει, αντίστοιχα όμως, δεκαπλάσιες ήταν και οι ανταμοιβές για τις καλές πράξεις και οι ψυχές αυτές που είχαν πράξει το αγαθό μετά την δίκη κατά την αναμονή ,ανέβαιναν στην αριστερή τρύπα ψηλά στον ουρανό και βίωναν θεάματα και απολαύσεις.

Όταν έφτανε η ώρα της μετενσάρκωσης οι ψυχές ανέβαιναν από την γη ή κατέβαιναν από τον ουρανό και παρέμεναν εφτά ημέρες στον Λειμώνα ,όπου και θα επέλεγαν μόνες τους το είδος της ζωής που θα ήθελαν να έχουν κατά την επόμενη ενσάρκωση τους. Έτσι, οι αφιλοσόφητες ψυχές επέλεγαν ένδοξους βίους και πλούτη χωρίς να υπολογίζουν την δυστυχία που κρύβουν όλα αυτά. Αντίθετα όσες ψυχές είχαν δοκιμαστεί σκληρά κατά την προηγούμενη τους ζωή πρόσεχαν πολύ στην επιλογή τους. Ο πολυταξιδεμένος Οδυσσέας, για παράδειγμα, επέλεξε την ήσυχη ζωή ενός ασήμαντου ανθρώπου. Όποια εκλογή και να έκαναν ήταν αμετάκλητη.

Οι ψυχές, στην συνέχεια, οδηγούνταν στο κατάξερο πεδίο της λήθης και στον Αμέλητα ποταμό, που όποιος έπινε από το νερό του ξεχνούσε την προηγούμενη του ζωή. Έπειτα, τα μεσάνυχτα μέσα σε βροντές, βοή και σεισμό οι ψυχές άρχισαν να αναπηδούν προς τα πάνω και να ξαναγεννιούνται σε νέα σώματα.  Ο  Ήρ επέστρεψε στην ζωή, ξύπνησε πάνω στην νεκρική πυρά χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τι του συνέβη και άρχισε να διηγείται όλα όσα είδε.

Πολλοί σύγχρονοι μελετητές έχουν επισημάνει σε αυτό το μύθο επιδράσεις από τον Ζωροαστρισμό, την Ινδική φιλοσοφία και τον ασιατικό σαμανισμό. Η άποψη αυτή του Πλάτωνα για την ζωή μετά θάνατο, που μας αποδίδεται μέσα από αυτόν τον μύθο μας θυμίζει την κόλαση και το παράδεισο, την τιμωρία και την επιβράβευση για τις πράξεις σου ,σύμφωνα με τον χριστιανισμό, ο μύθος αυτός, άλλωστε, αποτέλεσε πρότυπο για την Αποκάλυψη του Ιωάννη και την Αποκάλυψη του Πέτρου και μπορούμε καθαρά να δούμε τον συσχετισμό.

πηγή

image