Της Γιώτας Βαρδάκη | ©TherapyWave.eu  

Εμείς οι βολεμένοι κι εσείς οι αμείλικτοι κριτές… Εμείς οι βολεμένοι κι εσείς οι αγέρωχοι πολεμιστές της ζωής και των κατεστημένων…

Eπειδή τα λόγια χάνονται αλλά τα γραπτά μένουν, αφιερώστε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας να διαβάσετε κι αυτό, μέσα σε όλα εκείνα τα σημαντικά και σπουδαία αποφθέγματα που αναρτάτε στους «τοίχους» σας…

Διαβάστε όσα δεν ακούτε ποτέ, από κάποια «βολεμένη» που δεν έχει μάθει ακόμα να ωραιοποιεί τις δυσκολίες ούτε να εκφράζει με σοφία τις σκέψεις της.

Μάθετε λοιπόν πριν κρίνετε τόσο εύκολα τις επιλογές ζωής των άλλων, πόσο δύσκολα καταλήγουμε εμείς οι βολεμένοι σ’ αυτές…

Πόσα βράδια μείναμε ξάγρυπνοι κοιτώντας το ταβάνι, παλεύοντας πότε με τη λογική, πότε με το συναίσθημα και συχνότερα και με τα δυο ταυτόχρονα.

Πόσες φορές αγνοήσαμε τα δικά μας «θέλω» για τα «πρέπει» των άλλων, όχι των οποιονδήποτε άλλων αλλά των δικών μας «άλλων»! Όλων εκείνων που υπήρξαν κάποτε η δική μας επανάσταση, η δική μας επιλογή, η ειδοποιός διαφορά ημών των βολεμένων με εσάς τους αυστηρούς κριτές…

Εμείς κάποτε τολμήσαμε όσα εσείς ακόμα φιλοσοφείτε και σκέφτεστε να πράξετε…

Οι δικοί μας «άλλοι». Όλοι αυτοί που βασίζονται σ’ εμάς, που υπολογίζουν στην αμέριστη φροντίδα και αγάπη μας, όλοι εκείνοι που βλέπουν στα μάτια μας την δική τους επιτυχία ή αποτυχία… 

Όλοι όσοι εκούσια κουβαλάμε στην πλάτη μας και άλλους τόσους που μας φορτώθηκαν από μόνοι τους…αν και επαναστατώντας που και που, τους τελευταίους τους ξεφορτωθήκαμε… Ελπίζω…

Εμείς οι βολεμένοι…

Που συχνά περπατάμε χαμένοι στο δικό μας κόσμο, που κοιτάμε τους ανθρώπους γύρω μας και δεν βλέπουμε κανέναν…

Που μπορούμε ταυτόχρονα να ακούμε τα πάντα και να μην ακούμε τίποτα…

Που ψάχνουμε μέσα στο τίποτα ν’ ακούσουμε κάτι. Κάτι μικρό, κάτι ενθαρρυντικό, κάτι να πιαστούμε από αυτό και να σηκώσουμε το κεφάλι ξανά! Γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια να πέσουμε στα πατώματα… Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τα γκρεμίσουμε όλα και να χτίσουμε μια νέα ζωή. Γιατί στο δρόμο που διανύουμε, κουβαλάμε κι άλλους μαζί. Γιατί εμείς οι βολεμένοι, τους πονάμε και τους νοιαζόμαστε τους ανθρώπους…

Δεν τους ποδοπατάμε! Γιατί ξέρουμε πόσο πολύ πονάει, ίσως γι’ αυτό.

Εμείς οι βολεμένοι…

Εμείς που σας κοιτάμε με αυτό το απλανές βλέμμα και εσείς μας θεωρείτε να μην πω τιποτένιους, να πω επιεικώς «κότες»!

Εμείς οι βολεμένοι που σας ακούμε να αναπτύσσετε τις δικές σας ή μη φιλοσοφικές θεωρίες, εσείς που θεωρείτε εμάς εξαρτημένους και τους εαυτούς σας ελεύθερους σκοπευτές! Μάθετε πως για να κρίνεις μια ζωή, πρέπει να ζήσεις ακριβώς την ίδια. Για να έχεις άποψη. Για να είσαι σε θέση να κρίνεις!

Για να κρίνεις τις επιλογές ενός βολεμένου, πρέπει να έχεις ζήσει τη ζωή ενός βολεμένου! Να έχεις μάθει να περπατάς μέσα σε παπούτσια που δεν είναι στο νούμερό σου αλλά αυτά υπάρχουν μόνο και μόνο αυτά είναι δικά σου και μ’ αυτά πρέπει να περπατάς! Και προσέξτε, να περπατάς σε όλων των ειδών τους δρόμους, σε ανηφόρες, σε κατηφόρες, πάνω σε τεντωμένα σκοινιά, σε ασφαλτωμένα οδοστρώματα αλλά και σε κακοτράχαλους δρόμους… Αν θες παπούτσια γιατί αν δεν θες, η αμέσως επόμενη επιλογή σου είναι να περπατάς ξυπόλητος! Γιατί αυτό είναι επανάσταση και δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν είδα κανέναν κριτή, να βγάζει και να δίνει τα δικά του παπούτσια στον βολεμένο για να τον βοηθήσει να ξεβολευτεί!

Στη θεωρία λοιπόν καλά τα πάμε, από πράξεις μηδέν… Να ένα απόφθεγμα σοφίας για τους «τοίχους»!

Έλα πες μου τώρα εσύ κριτή των βολεμένων…

Πόσα βράδια έχεις μείνει άυπνος κρίνοντας όχι τους άλλους αλλά τον ίδιο σου τον εαυτό και τις επιλογές σου; Αλήθεια, μίλησέ μου για κάποιες από τις επιλογές σου και επέτρεψέ μου να σου πω τη γνώμη μου…

Πόσες φορές έχεις στερήσει κάτι από σένα και το έχεις χαρίσει με όλη σου την καρδιά σε κάποιον άλλον; Χωρίς καμία υστεροβουλία, εντελώς ανιδιοτελώς και κυρίως χωρίς δεύτερες σκέψεις;

Πόσες τέτοιες στιγμές απόγνωσης, αυπνίας, ψυχολογικής εξάντλησης έχεις βιώσει κρυφά από μέσα σου χωρίς να έχει επηρεαστεί επ ουδενί η καθημερινή σου συμπεριφορά και αντιμετώπιση απέναντι στους δικούς σου «άλλους»,αν έχεις κάποιον «άλλον» πέρα από τον εαυτό σου;

Πόσα χιλιόμετρα ζωής μπορείς να διανύσεις με παπούτσι Νο. 39 ανεξάρτητα αν το νούμερό σου είναι 44; Χωρίς διαλείμματα, χωρίς ωχ-αδερφισμούς, χωρίς την επιλογή του «βαρέθηκα», «τα παρατάω», «κουράστηκα» κτλ…

Πόσες φορές ξέχασες να θέλεις τα δικά σου θέλω, ξέχασες τις δικές σου φυσιολογικές ανθρώπινες ανάγκες;

Πόσες φορές άφησες για αύριο όλα όσα ήθελες να κάνεις σήμερα, γιατί απλά είχες άλλες πιο επείγουσες προτεραιότητες και ανάγκες;

Πόσες φορές σηκώθηκες από τη θέση του κριτή και έκατσες στην ηλεκτρική καρέκλα του κρινόμενου; Κι αν το έπραξες κάποτε, θυμάσαι ακόμα το ηλεκτρικό ρεύμα που σε διαπέρασε και σε έκανε να τρέμεις ολόκληρος, εσένα τον αγέρωχο κριτή;

Εμείς οι βολεμένοι κι εσείς οι αμείλικτοι κριτές… Αν κάποτε αντιστραφούν οι ρόλοι μας, να ξέρετε πως θα σταθούμε στο πλάι σας όπως θα το απαιτούν οι περιστάσεις… Γιατί θα ξέρουμε ακριβώς τι θα πρέπει να κάνουμε! Καιρός να μάθετε κι εσείς…

Γιώτα Βαρδάκη,  Regulus Therapy Waves


©TherapyWave.eu

12319237_453095474892535_583461862_n