Του Νάσου Παπαδόπουλου | ©TherapyWave.eu

«Αν ο γείτονάς σου είναι βρόμικος, θα σε βρομίσει κι εσένα» Επίκτητος

Επιρροή του άρθρου στάθηκε το βιβλίο του Max Exelman “61 Μαθήματα καθημερινής σοφίας από τους στωικούς” αλλά και μία βαθειά συνειδητοποίηση εδώ και καιρό!

Οι άνθρωποι είναι σαν τα χημικά στοιχεία: όταν δύο από αυτά έρχονται σε επαφή, είτε αδρανούν είτε αντιδρούν. Στη δεύτερη περίπτωση αλλάζουν και τα δύο.

Πολλές φορές, μετά από μια βραδιά που περάσαμε μαζί με άλλους, λέμε: «Απόψε το κανιβαλίσαμε». Τι σημαίνει αυτό; Το αισθητικό μας επίπεδο έπεσε, η συμπεριφορά μας αλλοιώθηκε λόγω της ύπαρξής μας στο εσωτερικό μιας ομάδας. Η ομάδα εξασκεί μια μορφή πίεσης, μας κάνει όλους λίγο πολύ όμοιους, μας ισοπεδώνει. “Με στραβό να κοιμηθείς το πρωί θα αλληθωρίζεις” λέει μια σωστή παροιμία, και οι παροιμίες δεν πέφτουν ποτέ έξω!

Χρειάζεται προσοχή, όταν συναναστρεφόμαστε ανθρώπους, είτε γινόμαστε ίδιοι με αυτούς, είτε εκείνοι ακολουθούν τους δικούς μας τρόπους. Οι περισσότεροι από μας δεν καταφέρνουμε να κατευθύνουμε τις συναναστροφές μας — αφηνόμαστε να μας κατευθύνουν εκείνες. Η οχλοκρατία είναι η ακραία μορφή αυτής της συμπεριφοράς: το άτομο αποποιείται κάθε ευθύνη και συμπεριφέρεται σαν μέλος ενός κοπαδιού.

«Το IQ του όχλου ισούται με το IQ του πιο ηλιθίου που βρίσκεται μέσα σ’ αυτόν διαιρεμένο διά του πλήθους του»  Τέρρυ Πράτσετ, βρετανός συγγραφέας

Συχνά παρασυρόμαστε από χυδαίες αντιλήψεις, χρησιμοποιούμε χυδαία γλώσσα, η αυτοάμυνά μας εξασθενεί. Κατά κάποιον τρόπο χάνουμε τον εαυτό μας — ο Όσκαρ Ουάιλντ έλεγε: «Να είσαι ο εαυτός σου, όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι». Για να διατηρήσουμε τον εαυτό μας, χρειάζεται ένστικτο και αυστηρότητα στην επιλογή των ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Χρειάζεται ένστικτο και αυστηρότητα στην επιλογή των συζητήσεων και των πράξεων στις οποίες συμμετέχουμε. Το ερώτημα είναι ένα: θα το έλεγα αυτό, θα έκανα το Α ή θα έκανα το Β αν ήμουν μόνος; Θα έλεγα το Α ή το Β, θα έκανα το Α ή το Β αν έπρεπε να αναλάβω ολόκληρη την ευθύνη;

Θυμάμαι ένα διάστημα είχα μπλέξει με μία παρέα που πίστευα ότι  με ανέβαζε πνευματικά, συνειδησιακά και άλλα πολλά που νόμιζα! Άρχισα όμως σιγά σιγά να γίνομαι σαν εκείνους. Άθελά μου, υιοθέτησα την γνώμη τους, τις συνήθειες τους, τον τρόπο ομιλίας τους, την συμπεριφορά τους απέναντι στους άλλους και το χειρότερο νόμιζα πως εγώ είμαι και κάνεις άλλος, όπως δηλαδή ήταν και εκείνοι. Ήρθαν οι καταστάσεις έτσι όμως, που ο τρόπος  που φαιρόντουσαν σε όλο τον κόσμο, έγινε τρόπος συμπεριφοράς τους απέναντί μου και το χειρότερο, έπιασα τον ευατό μου να έχει και εκείνος την ίδια συμπεριφορά απέναντι σε άλλους! Κάθησα λοιπόν και έκανα μία βαθειά ενδοσκόπηση συνειδητοποιώντας πόσο είχα μεταλλαχτεί σε κάτι που ασυνείδητα είχε γίνει.Έχασα τον πραγματικό μου εαυτό! Και όταν κάποιος καταλαβαίνει την αξία σου, δεν μπορεί να σε χειραγωγήσει και να σε κάνει όμοιό του, σε πολέμα… Κατα κόρον χαρακτηριστικό των “λαθος συναναστροφών δηλαδή! Το έπαθλό τους, η καθρεπτισμένη συμπεριφορά σου!

Αυτό βέβαια αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και τόσο κακό, γιατί ώς γνωστό, για να γνωρίσεις τα ωφέλη του καλού, πρέπει να γνωρίσεις το μένος του κακού! Πως θα αγαπήσεις τον εαυτό σου αν δεν αντιληφθείς πόσο κακό του έκανες, και μέσα σε αυτά ειναι οι λάθος συναστροφές! Ολά όμως έχουν να κάνουν με εμάς τους ίδιους! Με το μέγεθος της αντιλήψης, του αυτοσεβασμού, την αυτοκριτικής και βέβαια της αυτοεκτίμησης στο άτομό μας! Όταν αυτά υστερούν, το αντικτυπο των συνανστροφών μας είναι να γίνουμε ίδιοι με εκείνους…

Καλό είναι λοιπόν να μη συζητάμε πράγματα που είναι σημαντικά για μας με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, δεν εμπιστευόμαστε πλήρως, ή κάτι μέσα μας δεν μας κολλά στη συμπεριφορά τους! Ακόμα και η πιο μικρή αμφιβολία να μας καρφωθεί πρέπει να ενεργοποιηθούμε και να μην αρχίσουμε να εκλογικεύουμε για να χρυσώσουμε το χάπι. Είναι μια προσπάθεια, απεγνωσμένη πολλές φορές,  του ανώτερου εαυτού μας να μας προφυλάξει από αυτό που και οι ίδιοι καταλαβαίνουμε αλλά ως κομμάτι του κοπαδιού, ποιος θα ακούσει αυτή την φωνούλα;

«Ου πάντα τοις πάσι ρητά» (δεν λέγονται όλα σε όλους) έγραφε ο Πυθαγόρας ο Σάμιος. Οι άνθρωποι μπορούν να παρερμηνεύσουν, να διαστρεβλώσουν, να κουτσομπολέψουν.

Ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου, πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν διακεκριμένα πρόσωπα, σαν “μεταξωτοί άνθρωποι” και να θυμόμαστε πως ο φθόνος των άλλων για μας δεν είναι παρά συντετριμμένος θαυμασμός.

Νάσος 3,14


© ΤherapyWave.eu

 

14__ake_snow_crash_xl_by_android_jones-d7dnaq4