*γιατί η ζωή (μόνο έτσι) είναι ωραία

να πονάει η κοιλιά σου από ανυπομονησία

να ξυπνάς με χαμόγελο το πρωί και να κοιμάσαι με χαμόγελο το βράδυ

να πιστεύεις ξανά στα θαύματα και πως αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια η αγάπη μπορεί

να χαιρετάς τους περαστικούς, να χορεύεις στους δρόμους με ήλιο και με βροχή

να περιμένεις με κάθε μόριο του σώματός σου να συμβεί, να ξέρεις ότι θα συμβεί

να κάνεις πατινάζ και να πετάς – στ’ αλήθεια

να μην πιστεύεις ότι κάποιος μπορεί να νιώσει τόση ευτυχία

να αγαπάς όλον τον κόσμο και να σε αγαπάει όλος ο κόσμος

να βλέπεις τη γη από ψηλά, να μην φοβάσαι τα αεροπλάνα

να κοιτάς έξω από το παράθυρο χωρίς να δακρύζεις

να αποζητάς τα ταξίδια επιστροφής

να τρέχεις στους δρόμους σβαρνόντας το σύμπαν όλο, χωρίς να νιώθεις κούραση

να πλησιάζεις μέρα με τη μέρα και λεπτό με λεπτό αυτό το κάτι

να νιώθεις σπίτι σου παντού και σπίτι σου τον προορισμό σου

να κατεβαίνεις στη Leopoldplatz για να γράψεις κάτι στο σημειωματάριό σου

να παίρνεις το λάθος τρένο κι ύστερα το σωστό

να μην φοράς σκουφί όταν χιονίζει, να πίνεις γκλουβάιν τα μεσάνυχτα

να βρίσκεσαι μεθυσμένος ξημερώματα σε κάποιον άγνωστο σταθμό του Βερολίνου

να τρως ζαχαρωτά κι ας μην είσαι πια παιδί

να θυμάσαι εκείνον τον Δεκέμβριο

να βρίσκεσαι ανάμεσα στα χέρια του

να φιλάει τη μύτη σου

να φιλάς τα φρύδια του

να ζείτε στ’ αλήθεια


© TherapyWave.eu | Source

 

surreal-photography-by-robert-jahns-111